Voorbeelden
Boodschap van de
Gidsen en Engelen


Ik heb een aantal Boodschappen als voorbeeld op de site geplaatst. De Boodschappen zijn zeer divers omdat het helemaal op de persoon is afgestemd en ik me laat leiden door wat de Gidsen of Engelen doorgeven in woorden en beelden. Het mooie van dit soort boodschappen is de symboliek die erin verwerkt is. Elk detail (kleur, voorwerp, etc.) heeft een eigen symbolische betekenis en is precies erin beschreven zoals het voor de ontvanger de bedoeling is. 

Voor alle sprookjes geldt dat ik ze vermeld met de uitdrukkelijke toestemming van de persoon zelf. Ik wens je veel leesplezier!

Lieve groet,

Angela


Voorbeeld 1


Voorbeeld: voor L.H.
Jaren eerder
Alles in de slaapkamer had een mooie diepblauwe kleur. Het gaf een beschermend en fijn gevoel. Wanneer je de kamer rondkeek zou je haar niet eens zien zitten, verstopt tussen de pluchen knuffelberen. Stil. Zij zag jou wel, maar jij haar niet.

Of toch? Als je echt zou zoeken en dichterbij zou komen dan zou je zien dat ze er wel was. Stilletjes weggedoken en verstopt.

In de ideale wereld was er vanuit haar kamer een grote gele glijbaan waarmee ze makkelijk het huis kon verlaten. Waar buiten de zon scheen en waar alles vrolijk en kleurrijk was.

En ’s nachts was het plafond niet zomaar een plafond, maar een magische sterrenhemel met allemaal lichtpuntjes die haar zagen en haar een veilig thuisgevoel gaven.

Ze drukte zich nog verder naar achteren naar de muur. Ze wilde zichtbaar en niet zichtbaar zijn. Het liefst zat ze nu ze in een draaimolen. Eindeloos rondjes draaien zodat je geen gedachten meer had.

Jaren later
De kamer was nu rood en vurig en het kon haar niet zoveel schelen. Ze was te groot geworden voor deze kamer maar eigenlijk nog te klein voor de buitenwereld.

Ze was rusteloos. Wilde de wereld verkennen maar kon het nergens helemaal vinden. Nu zwierf ze rond van de ene plek naar de andere. In een grote groene rugzak had ze alle spullen gepakt die ze nodig kon hebben. En telkens vroeg ze zich later af waarom ze dacht dat ze zoveel spullen mee moest nemen.
Maar overal waar ze ging, ging de rugzak mee. Het was een kostbaar deel van haarzelf geworden en ze zou hem nooit meer afdoen.

Op een dag kwam ze bij een ouderwetse herberg voor een overnachting. Haar kamer was simpel en schoon en het bed was erg prettig. De volgende ochtend na het ontbijt genoot ze van de zon op het terras bij de herberg.

De eigenaar kwam naar haar toe. Een oudere, vriendelijke man. Hij knikte naar haar tas.
‘Wat zit er eigenlijk in?’
Ze haalde haar schouders op. ‘Gewoon, spullen.’
‘Zou je hem eens leeg willen maken?’
Nooit eerder had ze de behoefte daartoe gevoeld en nooit eerder had ze dit voor iemand gedaan. Maar intuïtief voelde ze dat dit het juiste moment was.

Elk detail van haar leven kwam tevoorschijn. Alles wat haar dierbaar was, elke dierbare herinnering die ze had, had ze in de rugzak gestopt. Hoe klein het aandenken ook was. Het was haar redding en houvast. Het waren de dingen waar ze blij van werd, waar ze zich als een kind bij voelde, kleine momentjes van geloof en liefde waar ze zo naar verlangde.

‘Zo’ zei de man. ‘En dat gaat allemaal weer mee?’
Ze knikte vastberaden.
Hij haalde een grote roze tas achter zijn rug vandaan en liet het haar zien.
Nieuwer, beter en mooier.

‘Zullen we een deal maken? Jij laat de oude groene rugzak met spullen hier en ik geef je deze roze tas ervoor terug.
‘Maar die is helemaal leeg.’
‘Precies,’ zei hij en hij overhandigde haar de roze rugzak.

Hoewel ze heel erg twijfelde, verdwenen deze als sneeuw voor de zon op het moment dat ze de roze tas vastpakte. Ze werd volkomen rustig en alles in haarzelf viel op zijn eigen plek met een helderheid die nog niet eerder had gevoeld.

Ze gluurde erin en glimlachte. Er zat dus wel iets in de tas. Ze stak haar hand erin om te voelen of het juist was wat ze had gezien. Inderdaad, gouden sterrenstof. Magisch.
Verder haalde ze er een boek met pen uit en ze keek vragend naar de man.

‘Om jouw verhalen op te schrijven. Alles wat je maar kwijt wilt, schrijf je op in dit boek.’
Ze knikte.
Ook kwam er een groen speelgoed kikkertje tevoorschijn.
De man lachte.
‘Je kunt hem opwinden en dan springt hij heel ver. Je gaat het grappig vinden.’

Ze deed de roze tas om haar schouder en ademde diep in. Het was dus blijkbaar nu tijd om verder te gaan. Het voelde vreemd. Het voelde als een tweede kans op een nieuw leven. Anders, blijer.

Tot slot overhandigde hij haar nog een landkaart.
‘Hier. Vanaf nu bepaal jij jouw route en niemand anders. Je bent sterker dan je denkt en het gaat je echt lukken.’

Ze knikte en bedankte hem met een omhelzing. Terwijl ze over het pad verder liep voelde ze dat hij haar nakeek. Opeens verscheen er naast haar een heel vrolijk hondje. “Om je te beschermen op je reis,” hoorde ze in haar hoofd.

Ze glimlachte en knuffelde haar nieuwe reisgenoot.

'Ik heb het verhaal met tranen in me ogen gelezen. Zo mooi en heel toepasselijk en zo waar. Echt super bedankt! En ja je mag het gebruiken op de site.'


Voorbeeld 2


Voorbeeld: voor L.B.
Het eerste dat opviel als je naar het huisje keek, was de hartvormige opening in de muur op de bovenste verdieping.

Ze zat in een ruime lichte kamer met schuine wanden. Rustig en ontspannen was ze bezig om een zwaard te poetsen dat blonk in het zonlicht. Ze nam er alle tijd voor en het gaf haar op een bepaalde manier rust.

Toen het zwaard helemaal naar haar zin was pakte ze het op en ging ermee voor een grote passpiegel staan. Ze deed een zwaardgevecht met haar spiegelbeeld en lachte. Ze stak het zware zwaard hoog boven zich en voelde zich sterk en onoverwinnelijk.

Alles in deze kamer was licht en straalde een bepaalde gezelligheid uit. Het was alsof alles om haar heen graag bij haar wilde zijn en in harmonie was. Met het zwaard nog in haar handen voelde en zag ze opeens een blauw licht haar omringen, als een zachte mist.

‘Ga mee op reis’, zei het blauwe licht tot haar verrassing. Gek genoeg was ze niet bang, eerder nieuwsgierig. Zonder dat ze antwoord had gegeven werd het zwaard in haar handen zo klein dat het gemakkelijk in haar broekzak paste. Ze sloot instinctief haar ogen en voelde dat het blauwe licht haar helemaal omringde en ze liet het gebeuren.

Toen ze haar ogen weer opendeed stond ze in een enorm bloemenveld met de mooiste bloemen. In de verte zag ze een meisje bloemen plukken. Ze rende van de ene bloem naar de andere en had grote pret. Op de achtergrond keek de moeder van het meisje aandachtig toe.

Zo zonnig en licht als het eerst was, zo donker werd het in het volgende ogenblik alsof een soepele overgang niet bestond. Een minder prettig gevoel bekroop haar en ze legde haar hand op het kleine zwaard in haar broekzak. Het zwaard voelde vreemd en tintelend. Ze haalde het uit haar zak, waarna het weer veranderde in haar grote glimmende zwaard uit haar zolderkamer.

Met de punt stak ze het zwaard stevig in de aarde en het draaiende gevoel in haarzelf hield op. Ze sloot haar ogen en haalde diep adem. Om haar heen hoorde ze de vogels en toen ze haar ogen opendeed stond tot haar verrassing het meisje voor haar met een mooie bloemenkrans.
‘Deze is voor jou’.
Ze zette de bloemenkrans op het hoofd en bedankte het meisje die vervolgens weer naar haar moeder ging.

Terwijl ze de bloemenkrans opzette voelde ze zich blij, maar tegelijkertijd ook verdrietig. Ze voelde een soort heimwee naar de verbinding met alles om haar heen. De ruimte, vrijheid, harmonie en liefde; alles in haar verlangde ernaar.

Het meisje en haar moeder waren nergens meer te zien en een deel in haar wilde opstaan en weggaan naar een plek met meer afleiding wat vertrouwder voelde. Maar een deel bleef vreemd genoeg zitten. In alle stilte, in alle rust voelde ze zichzelf, zag ze zichzelf en ontdekte ze zichzelf. Ze voelde een enorme acceptatie van de dingen zoals ze waren gegaan en zouden gaan. Alles was goed.

Het zwaard stond nog steeds in de aarde en ze stond op om het te pakken. Maar toen ze haar handen om het handvat legde viel het zwaard uiteen in duizenden lichtkristallen. Het leek alsof het zwaard volledig verdween voor haar ogen.

Tegelijkertijd schoten vanuit het niets heel veel kleine gekleurde vogeltjes van beneden tot hoog in de lucht hun vrijheid tegemoet waar ze als een cirkel boven haar hoofd vlogen. Ze lachte en ze wist dat iets had overwonnen, al begreep ze nog niet precies wat.

De vogels vermengden zich met het blauwe licht en in een oogwenk was ze thuis in haar zolderkamer. Tot haar blije verrassing stond het zwaard te glimmen in de hoek alsof hij wachtte op haar thuiskomst. Ze keek goed naar hem en zag hem blij en mysterieus naar haar glimlachen.

Het blauwe licht kreeg een eigen plek in haar huis. Ze voelde de bescherming en het vertrouwen en wist nu dat er meer mogelijk was dan zij dacht. Als ze het maar wilde zien, voelen, zich eraan over gaf. Het blauwe licht zou zich vergezellen op al haar reizen en haar beschermen. De mogelijkheden lagen er voor haar.

'Bedankt voor de prachtige boodschap! Ik begreep het helemaal en het raakte me diep. Uiteraard mag je m’n verhaal op je site plaatsen.'


Voorbeeld 3


Voorbeeld: voor M.B.
Blij gooide ze de blaadjes en de roze bloesem omhoog de lucht in en keek gefascineerd toe hoe het langzaam op haar neerdaalde. Alles was goed terwijl ze hier stond in deze mooie brede laan met aan weerszijden grote bomen die hun roze bloesem naar beneden lieten dwarrelen. Intens tevreden en gelukkig keek ze omhoog en haalde diep adem. Alles was helemaal goed.

In de verte kwam een man aangelopen. Ergens in haar ooghoek merkte ze hem op. Met zijn handen diep in zijn zakken gestoken kwam hij dichterbij. Eenmaal vlak bij haar bleef hij staan en verbaasd keek ze hem aan.
‘Wat kom je doen?’ vroeg ze.
‘Ik kom naar je kijken. Kijken hoe het met je is”
Nu? Na al die tijd? Als een schim uit een donker verleden, onaangenaam. Ze wist even niet of ze er blij mee moest zijn en was blij dat hij geen poging deed om dichterbij te komen.
Ergens was zijn gezicht niet goed te zien. Alsof hij een schaduw was in het licht dat om haar heen was.

Naast haar verscheen een jonger meisje en alsof het de normaalste zaak was klampte het meisje zich vast aan haar been. Ze legde een hand op het hoofd van het meisje en voelde enorm veel verdriet opkomen.

Terwijl ze haar tranen de vrije loop liet gaan, gebeurde er iets opmerkelijks. Door haar tranen veranderde de energie van de man compleet. Alsof alles om hem heen helderder werd, zichtbaarder, vriendelijker.

‘Kom, ik wil je iets laten zien,’ sprak hij en stak een hand naar haar uit. Ze volgde hem samen met het meisje en terwijl hij voor haar liep zag ze hoe oud hij geworden was.

Hij nam haar mee aan de rand van het graslandschap en bleef staan bij een diep rond gat in de aarde. In zijn ogen was verdriet te lezen, schaamte misschien.
‘Hier heb ik alles ingestopt wat ik niet meer wilde. Alles wat ik van me af wilde schudden en kwijt wilde, zit hier in.’
Ze keek hem aan maar wist niet goed wat ze met zijn woorden moest doen.
Hij vervolgde zijn verhaal.
‘Ik hoopte dat er iets moois voor in de plaats zou komen.’
Wat zag hij er oud uit concludeerde ze terwijl ze hem observeerde. Diepe rimpels in zijn gezicht verraadden zijn verdriet. Maar ook zonder te kijken voelde ze zijn pijn.
‘En nu?’ vroeg ze.
De man haalde zijn schouders op. ‘Dit is de enige manier waarop ik het je kan laten zien. Zeggen dat het me spijt.’

Het meisje pakte haar hand vast en keek vragend naar haar op.

Ze keek in het hele diepe gat in de aarde en zag daar alle pijn, verdriet, onhandigheid en vuil. Haar maag keerde om.

Het meisje pakte ook zijn hand.

‘Ik wilde je het zo graag laten zien zodat je het snapt, zodat je mij snapt. En ik weet dat ik hiervoor verantwoordelijk ben. Dit is mijn verantwoordelijkheid,’ sprak hij terwijl hij wees naar het gat.

Hij had zijn laatste woorden nog niet uitgesproken of hij verdween plotseling in een waas van goud.

Verbaasd bleef ze samen met het meisje kijken naar de plek waar eerst het gat was geweest en nu de eerste takjes van een boom ontluikend boven de grond staken.

Terwijl ze naar het boompje staarde voelde ze een enorme hoeveelheid energie door haar heen stromen en door haar handen gaan. Intuïtief hurkte ze neer en omsloot het boompje met haar handen alsof ze er een grote bol van licht omheen maakte.

Ze voelde hoeveel licht en energie er naar het boompje toeging en voelde tevens dat al haar Gidsen om haar heen kwamen staan.

‘Het is tijd om los te laten,’ sprak een Gids liefdevol terwijl hij zijn hand op haar schouder legde. ‘Je kunt het en bent er helemaal klaar voor.’

'Heel erg bedankt voor het sprookje. Ik durfde het vanochtend op mijn werk niet te lezen, omdat ik er emotioneel van werd. Ik heb nu thuis alle tranen laten lopen. Ik probeer al langere tijd om dingen uit het verleden los te laten, maar het is heel moeilijk. Deze boodschap heeft inderdaad veel met de huidige situatie te maken. Je mag mijn sprookje wel gebruiken op je website.'


Voorbeeld 4


Voorbeeld: voor R.L.
Ze stond op een hoge heuvel en keek naar het landschap beneden haar. In de verte zag ze het dorpje in het dal en voelde haar maag omdraaien.
‘Toe maar,’ zei de man naast haar.
De jonge vrouw keek om zich heen en voelde de knoop in haar maag alleen maar groter worden. Ze stak haar armen opzij die grote vleugels waren geworden en ademde diep in om moed te verzamelen.
Ze aanschouwde de prachtige en weidse omgeving en wilde niets liever dan eroverheen vliegen. Weids, ruim en vrij. Ze wilde voelen dat alles mogelijk was en dat ze leefde, volop leefde. Ze wilde nog zoveel. In haar leefden nog zoveel dromen en avonturen, maar die werden tot nu vooral door anderen geleefd.
‘Waar wacht je op?’ vroeg de man vriendelijk.
De vrouw haalde haar schouders op. Als ze dat eens wist.
Ze keek voor zich uit en opnieuw leek het alsof de wereld stilstond. De rest deed er niet toe. De mensen die om haar stonden waren verdwenen naar de achtergrond.
Kracht stroomde door haar heen alsof de energie door de aarde omhoog geduwd werd haar lichaam in. Wat had ze te verliezen? En alsof ze verrast werd door haar eigen lichaam begonnen haar benen heel hard te rennen. Ze rende zoals ze nog nooit had gedaan en spreidde haar vleugels. Alle twijfel in haar was verdwenen en maakte plaats voor vertrouwen en doelgerichtheid.
Woehoe!
De wind tilde haar op onder haar vleugels en bracht haar tot grote hoogte. In haar voelde ze een enorme rust ontstaan alsof ze hier al zo lang naar had verlangd. Alles viel hier op zijn plek. Het was nodig dat ze haar kracht had teruggevonden en leerde vertrouwen op haar gevoel en zichzelf.

Ze genoot van de vlucht en voelde de zon op haar gezicht. Beneden haar trok een prachtig landschap voorbij en in de verte zag ze iets van goud glinsteren. Nieuwsgierig als ze was besloot ze te gaan kijken op deze bijzondere plek en landde zachtjes in het gras. Wat was het hier mooi! Zoiets had ze nog nooit gezien. De lucht was zuiverder dan ooit en het water in de beek leek wel van kristal.

Langzaam liet ze haar hand door het zachte heldere water gaan. Ze voelde dat er iemand naar haar keek en draaide zich om.
‘Zo, ben je daar eindelijk,’ zei een man terwijl hij haar glimlachend aankeek.
Het was vreemd om de man te zien. Ze was verbaasd maar tegelijkertijd voelde het heel vertrouwd en veilig.

‘Kom,’ zei hij. ‘Ik wil je iets laten zien’.
Gedwee liep ze achter hem aan en vroeg zich af waar hij haar naartoe zou brengen. Ze liepen een eind over een smal pad tot ze bij een zonnige open plek uitkwamen.
Al haar Gidsen stonden daar op haar te wachten en ze voelde heel veel blijdschap en liefde om ze te zien.
De man gaf haar echter een touw, schoenen en een houweel en wees naar de bergwand aan de rand van de open plek.
‘Nee.’ Dit ging ze niet doen. Het was behoorlijk steil, niet onoverkomelijk, maar toch.
‘Ik heb dit nog nooit gedaan.’ Ze hoorde de paniek in haar eigen stem.
‘Het gaat je echt lukken meisje.’ De man keek haar doordringend aan. De andere Gidsen knikten instemmend.
‘Het is belangrijk voor jou dat je dit doet. En wij zijn er om je te helpen en te ondersteunen. Het gaat je echt lukken. Echt! Geloof dat je het kunt.’
De vrouw zuchtte diep maar voelde dat het klopte. Dit zou het begin zijn van iets nieuws, van overwinningen in haarzelf. Het was tijd.
Dapper pakte ze de klimspullen en begon aan haar klim.

'Dank je wel voor deze hele mooie boodschap. Ik herken me er helemaal in. Het doet enorm deugd te weten dat ik de kracht heb om te slagen, om mijn doel te bereiken. Je mag gerust deze boodschap op uw site plaatsen.'